လင္းလက္ခြင့္ မရွိတဲ့ဘ၀မွာ
ၾကယ္တစ္ပြင့္လည္း မျဖစ္ခ်င္ဘူး
ခ်ဳိတဲ့တဲ့ ဘ၀မွာ
ပန္းခ်ီလည္း မဆြဲတတ္ခ်င္ဘူး
ရယ္ေမာခြင့္ မရွိတဲ့ဘ၀မွာ
ေအာင္ႏုိင္သူလည္ မျဖစ္ခ်င္ဘူး
ေႏြမရွိတဲ့ အရပ္မွာ
ကဗ်ာဆရာလည္း မျဖစ္ခ်င္ဘူး
ဒီလုိပဲ
မနီးစပ္ႏုိင္တဲ့ ဘ၀မွာ
အခ်စ္ဆုိတာလည္း မရွိခ်င္ေတာ့ဘူး
တကယ္ေတာ့…..
မုန္တုိင္းမိေနတဲ့ ေလွငယ္တစ္စင္း
ကမ္းကပ္ခြင့္ကုိ ေတာင့္တသလုိ
ငါမင္းကုိ လုိအပ္ခဲ့ပါတယ္
ဒါေပမဲ့…….
တကယ္တမ္းမွာေတာ့
ငါ့ ဘ၀ရဲ့ၾကမ္းတမ္းမႈေတြေၾကာင့္
မင္း ကမ္းထားတဲ့လက္ကေလးေတြကုိ
တပ္မတ္မႈ သက္သက္ႏွင့္
မဆုပ္ကုိင္ရက္ခဲ့ပါ
မခ်စ္လုိ႕မွ မဟုတ္ဘဲေလ…
No comments:
Post a Comment